Je bent Pacal Jansen. Je gaat naar Warschau. Je weet dat enkel een overwinning je overwintering in Europa oplevert. En hoe begin je? Met een echtra vleugelverdediger op een rechtsbuiten plaats. Casius, de verdediger, voor Sugawara de rechts-back neerzetten.
Wij hebben absoluut niks tegen Casius. Sterker, prima speler, maar zet hem dan gewoon in plaats van Sugawara op rechtsback; laat hem lekker verdedigen als het moet en aanvallen als het kan. Dan zit hij in zijn kracht; krijgt hij ruimte bij aanvallen. En dan kon je Odgard, een echte stevige rechtsbuiten ervoor zetten, op rechtsbuiten. Dan geef je het team een aanvallende impuls.
Persoonlijk had ik dan begonnen met Michailovic op 10. Niet omdat we zo gecharmeerd van hem zijn, maar dan hou je de Wit, net als tegen Almere, om die vrij kort na de rust in te brengen voor meer power voor Michailovic. En dan kun je Meerdink inbrengen als tweede spits voor eeen verdediger, net als in die 5 minuten tegen NEC. Twee dotten van kansen toen. Meer in die 5 minuten toen, dan in 90 minuten nu tegen Legia. 0 (NUL) uitgespeelde kansen. Eigenlijk helemaal niets.
Ook de rode kaart, die wij overdreven vonden, maar ook die is het resultaat van Jansen's laffe instructies en opstelling. 1-0 achter en eindeloos achterin rondbreien. Totdat Martens Indi een ziekenhuisbal krijgt en dan sta je met 10 man. Jansen heeft het over het team afgeroepen met dit wedstrijdplan.
Nogmaals: waar was Meerdink? Het telkenmale wisselen van de ene buitenspeler voor de andere buitenspeler, maakt natuurlijk geen enkele indruk op de opponent en brengt de ploeg helemaal niets.
AZ moet zich echt gaan afvragen of ze op deze manier verder willen. Of is dit het maximaal haalbare voor deze club?
